Ik keek door de ogen van de tijd

En zag de horror wijd en zijd

En wist hoe verraderlijk alles was

Maar ik vertelde mezelf dat ik sterk was

De reis was net begonnen.

 

Het tikken van de klok

Hangend, uitstel van de wolken

Donker metaal tegen mijn tong

Bloed over mijn lippen

De stank van herinneringen

Als een donkere weide van sperma

 

De gruwel wordt voor mijn ogen zichtbaar

Vrijgelaten uit de kleine kamer van vernietiging

De hand bewoog 1 klein radertje

Een andere verschrikking openbaarde zich

 

Gezichten van dood verschijnen voor het venster van pijn

Mistige ogen staren in het niets

 

Witte en Zwarte wolken

Zijn een gevecht met demonen en goden

 

Gebogen vensters

Gebogen ogen kijken naar beneden

Terwijl ze doen alsof ze omhoog kijken

In aanbidding van hen die waren

Gevuld met pijn en dood

 

Ik verschijn uit een meer van haat

Rolde naar de lieve kant.

De kamer kwam weer tot leven

Vanuit een dwarrelende nevel.

 

In een koud glas

Een bevroren rode roos

Dodelijke lucht

In een met ijs bedekte vlakte

Het kon niet overleven

 

De wind van de nacht

Trekt mij naar de afgrond van mijn gedachten

Naar de duistere kant van mijn ziel

Geschreeuw, een lege zwarte ruimte

De wereld is levendig en trekt

Uit mijn gedachten de realiteit