Voor menselijke maat te klein

kon ik niet groot, niet groter zijn

Ik nam de vlucht voor elk gerucht

Ik zag het kwaad in elk gelaat

 

Wie meelij kreeg en mij verdroeg

ontdekte snel mijn "nooit genoeg"

Ik leed verlies op elk terrein

Ik was te veel door niets te zijn

 

In alles had ik mij vergist

wie over is, wordt niet gemist

zodat ik uitgeschud en leeg

mijn laatste daad voor ogen kreeg

 

En onderging in angst en nood

Voor menselijke maat te groot.

 

—-

 

De vogels zingen een lied

vergeet ons toch a.u.b. niet

Om de winter te overleven

moeten jullie ons mensen iets geven

in ieder geval eten, iets van brood

anders gaan wij dood

 

Is het anders gesteld met mensen?

Ik wil wat geborgenheid wensen?

anders verloopt mijn leven net als de vogels

alleen word ik doodgeschoten door kogels

van haat, vernedering en afwijzing

vertrapt dus kapot gemaakt door een ding.

 

Dat ene ding had een naam

incest, maar dat is geen faam

want mijn lied klonk als die van de vogels

maar ben gestorven door die kogels

Niemand wilde mij geborgenheid geven

weggevloeid is mijn leven.

 

—-