TWEESPRONG

 

Staande aan de afgrond

glijd je zo langzaam aan af

want er is niets dat mij bond

zo stond ik recht voor mijn graf

 

Wankelend op een houten brug

voor de dood deins ik niet terug

Om door te lopen is moeilijker

je wilt niet verder, is verfoeilijker

 

Achtergelaten in de duisternis

is er heel wat, wat ik mis

Alleen in je wanhoop

niks wat je daar voor koopt

 

Is er redding nabij?

Je voelt je niet echt blij

Waar is die uitgestoken hand?

die mij redden wil uit dit land

Van doodstrijd ben ik moe gestreden

en wil ik een ander land betreden.

 

Misschien ben ik wel onbeleefd

maar diep in mij, het beeft

nooit is er iets beloofd

hamert er in mijn hoofd

niets is er dat ik niet heb beleefd

er is van alles wat, dat aan mij kleeft

niets wat ik kon nemen

het heeft mij geheel doen claimen

O nee, ik ben niet nijdig

ik ben geheel afzijdig

diep in mij, de delen, hebben verdriet

maar dat doet niet al het andere teniet

O help mij? Al vraag je waarmee

om in harmonie te komen, ja twee

De delen en ik samen

zorg toch dat wij ons niet hoeven te schamen

Heb toch a.u.b. enig erbarmen

wees niet verlegen en omarm me.